چند روز پیش، چند روز قبل از روز تولدم کارت پستالی همراه با دو عدد خودکار به رسم یادبود به من داده شد ...آن هم ار سوی کسی که در این سالهای کارم (۹ سال) ندیده بودمش و نمی دانم در کدام پستوی این اداره نه چندان کوچک پناه گرفته بود که به ناگه یا بالاجبار  پدیدار شده و رسمی جدید بنا کرده بود و از سوی عالی ترین مقام این جا تولدم را تبریک گفت و رفت ....هر که بود به گمانم سال های بازنشستگی اش نزدیک است ..  عزلت گزیدن در این جا درمانی علاج ناپذیر دارد و هر که در این سرای درآید سرنوشت محتوم همین قاصد کارت پستال را دارد...

 ديروز که سوار پله برقي مترو شدم زودتر از من پسري تازه جوان با دو چوب زير بغلش دو پله بالاتر ايستاده بود ....پله ها که به آخر رسيد عصايش گير کرد به لبه پله هاي که مي رفتند و دوباره بازمي گشتند... از کمر به زمين افتاد آن چوب ديگر به سويي ديگر پرتاب شد... احساس درد داشت به سويش رفتم که کمکي کنم تا بايستد فرياد زد نه ...شما نه ...زني ديگر آمد بدون توجه به سخنان پسر دستانش را گرفت ...پسر امتناع کرد در ايستادن .. نگاه وحشت زده اش به دستان قلف شدن زن بر دستانش بود ....نگهبان مترو را خبر کرديم پسرک آرام گرفت؛ ايستاد ...سرش پايين بود و اشک در چشمانش ...تمرکز گرفت و از همه خواست متفرق شوند آرام آرام رفت و دوباره با چشمهاي نگران به بيست پله ديگر نگاه کرد که بايد از آن بالا مي رفت...

ورود زنان به عرصه قدرت و سیاست  گر چه دیگر عجیب نمی نماید و تمام کشورهای دنیا آن را شگفت انگیز تلقی نمی کنند ولی با ورود کارمه چاکن  37 ساله که البته 7 ماهه حامله است وبه عنوان وزیر دفاع در کابینه اسپانیا وارد شده  باری دیگر جنسیت و عرصه قدرت مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است ...رسانه ها پر شده است از عکس های پی در پی این زن که نظامیان در برابرش سان می دهند،محافظان دوره اش کرده اند و سیاستمدارانی از کشورهای دیگر که  به مذاکره با او نشسته اند ... این روزها  نگاههای ناباورانه و عجیب مردان  و البته زنانی دیده می شود که به تفاوت های جنسیتی به دیده سنتی نگاه می کنند و قالب های مفهومی خود را با عصر مدرن نگنجانده اند....

واقعیت آن است که موج جدیدی که چند سال گذشته به راه افتاده و زنان را در بالاترین ارکان سیاسی قرار داده است به دنبال همان روندی است که هر عصر مدرنی می طلبد و خواسته ها را از بحران می گذراند ... پاسخ بی چون و چرای گروهی که هنوز این رفتارها را در بسیاری از کشورها مورد ملامت قرار می دهند این است که چرا به این نیاندیشیده اند که در سیر تاریخی عرصه سیاست و حاکمیت دنیا که ملت های ناراضی زیادی دیده می شوند و دولتها لابلای هزاران مشکلات و هنجار قرار داشته اند حاصل جمع همان تفکر حاکمیت  بی چون و چرای یک جنسیت است ...دیده انگاشتن زنان با گذر از سنت شروع شد و چه بسا که خروج از حاشیه این گروه توانسته است سیر شکوفایی بسیار مطالبات و خواسته ها را سبب شود و شاید همین گونه است که حاکمیت دنیا به  دنبال حلقه مفقوده خود و در مدار بی بازگشت خود زنان را به تمامی ارکان قدرت راه داده است ....  

این روزها چیزهای غریبی در شبکه های صدا و سیما دیده می شود که تا همین یکسال گذشته خط قرمز بود؛  عجیب بود و غیر قابل پخش...اما این روزها اهرم ها شل تر شده است و رفتارها جسورتر ...مثلا :

۱- چند روز پیش یک مجموعه تلویزیونی پخش شد که نامش را نمی دانم؛  فقط می دانم جیرانی آن را ساخته بود و  عجیب که این مرد چگونه به صدها کار خود می پردازد  و همچنان فعال است!!!!!!؟؟ ... خوردن بی محابای مشروب توسط یکی از نقش های زن سریال(ستاره اسکندری)از همین موارد است که می گویم ....در یکی از سکانس های فیلم این بازیگر پس از پیدا کردن بطری مشروب و احساس لذت از بو، آن را سر کشید!!! شاید بدون اغراق برای اولین بار بود که چنین چیزی اتفاق افتاده است..چیزهای دیگری هم بود مثلا صحنه هایی استفاده از مواد مخدر توسط چند بازیگر زن و راه رفتن های تلو تلو توسط آنها...برای پایگاهی مثل صدا و سیما که سانسور مشروب و آب جلوه دادن آن به تماشاگر جزو لاینفک کارهاشان است این برخورد جدید، تعمق جدید می طلبد..خط قرمزهای که دارند شکسته می شوند و مدیریت صدا و سیما هر چند بار یک بار به دفاع می پردازد و کمتر تن به تسلیم در خصوص انتقادها می دهد که باز هم انسان را در بحر تفکر می برد..

۲-چند روز پیشتر سریال دکتر قریب به نمایش در آمد که این بار با بازرگان نشسته بودند و از خاطرات  دانشجویی دوران اعزام به فرانسه شان می گفتند خاطراتی از بازی فوتبال و ...دکتر قریب به او می گوید تو گر چه هیچگاه نتوانستی یا (شاید هم نگذاشتند) در زمین فوتبال بازی کنی اما رجل سیاسی خوبی بودی .....سریال زمان گذشته را نشان می دهد که مهدی بازرگان محبوب است و در زمین فوتبال می دود زخمی می شود و بازی فوتبال را رها می کند و دیگر به زمین باز نمی گردد...

آوریل ...آوریل که می شود به یاد دست نوشته های مارگریت دوراس می افتم ..چند سال پیش زمانی که هنوز با کتاب های دوراس و رمان دردش آشنا نشده بودم ..دوستی این کتاب را با نام "دست نوشته های دوراس در آوریل سالی"به من معرفی کرد و من او را قبل از "عاشق"خواندم ...این کتاب خاطرات دوراس از سال های 1945 و 1944 (روزهای جنگ جهانی دوم) را به تصویر می کشد .. دوراس این روزنگاریها را زمانی پیدا کرد که فراموش کرده بود چه وقت آن ها را نوشته، اما در اول کتاب آورده است:"رمان درد یکی از چیزهایی است که در زندگیم اهمیت دارد و عنوانی چون نوشته فراخور آن نیست خود را در برابر صفحاتی می بینم حاوی خطوطی منظم و کلماتی ریز که عجیب آرام بودند و عجیب به قاعده .نیز این که پریشانی اندیشه و احساس چنان بود که جرئت کلنجار رفتن با آن را از من سلب می کرد؛ و در همین خصوص است که خود را شرمنده ادبیات می دانم "..

امشب دوباره فیلم کودکان گمشده را از مستند چهار دیدم ... فیلمی از علی صمدی، کارگردان 34 ساله ایرانی ساکن آلمان که برنده جایزه بهترین های سینمای آلمان شده است ...فیلم درباره بچه هایی است که از خانه هاشان دزدیده می شوند و شورشیان مجبورشان می کنند که برعلیه نیروهای دولتی و خانواده هاشان بجنگند و انها را بکشند تا به خدا نزدیک تر شوند و در حفظ تعالیم مسیح شریک باشند ...

کودکان هفت تا سیزده ساله از تجربیات خود در این جنگ ها می گفتند که چطور باید زنان و کودکان دیگر را قطعه قطعه می کردند تا مگس ها بتوانند به راحتی با قطعات بدن آنان به پرواز در آیند...تجاوز به اعضای خانواده و کشتن آنها به فجیع ترین وضع ممکن ...تجربیاتی از بریدن گوشها...التماس انسانها ...فروبردن میخ در پاها و دهها جنایت دیگر که به مدد سانسور در تلویزیون ایران سرپوش بر آنان گذاشته شد ...این کودکان هیچ گناهی را احساس نمی کردند بدون هیچ شرم و یاسی خاطرات خود را می گفتند و سرودهای مذهبی و انقلابی شورشیان را زیر لب زمزمه می کردند ..لبخند می زدند و از به رگبار کشیدن و قطعه قطعه کردن انسانها سخن می گفتند...در مغز کوچک آنها این کار پاداش الهی داشت...کودکانی که هنوز مداد های رنگی و نقاشیهای کج و معوج سرگرمیشان بود و نقاشیهاشان را به هم نشان می دادند و ریز ریز به همدیگر می خندیدند ...

شورشیان اوگاندا که شعارشان مبارزه علیه ظلم براساس تعالیم مسیح است کودکان بکر و معصوم را به قاتلین و جنایتکارانی تبدیل می کنند که خانواده ها از فرزندان یازده ساله خود وحشت دارند و حاضر به پذیرفتن دوباره انها نیستند چنین قصابخانه ای در اوگاندا به راه افتاده است و به قول کارگردان این فیلم هنوز هیچ منبعی در خصوص جزئیات جنگ های داخلی اوگاندا که بسیار طویل بوده، در دست نمی باشد ..این فیلم در اوگاندا به نمایش در نیامده است چرا که هنوز در این کشور جنگ است و کودکان راوی این فیلم در معرض خطرند ....

هترينگتن عکاس با عكسي كه روز 17 سپتامبر 2007 يك سرباز خسته و درمانده آمريكايي را در سنگري در افغانستان جنگزده به تصوير كشيد، توانست از ميان 80 هزار و 536 عكس از پنج هزار و 19 عكاس از 125 كشور جايزه 10 هزار يورويي عكس اول بنیاد عکاسی ورلد پرس فوتو به خود اختصاص دهد. اين جايزه روز 27 آوريل در مراسمي در آمستردام به عكاس بريتانيايي اعطا مي‌شود....رئيس داوران ورلد پرس فوتو اين عكس را "فرسودگي يك مرد و فرسودگي يك ملت" توصيف كرد..

پس از آن که محبوبه دوباره وبلاگش را گشود وخسته از دوستان و یاران بی وفا نوشت هنوز نفس می کشم برایش پیام گذاشتم" که چرا از دنیای زیبای مجازی کناره گیری می کنی ...در این دنیا حداقل حرفت را می زنی ..حداقل خواسته هایت را می گویی...حداقل دو نفر هستند حالت را بپرسن... به خدا این دنیا همان مدینه فاضله است...بیا بیا تا کنار هم در این دنیای مجازی زندگی کنیم ..جا فراوان است نه هیچ کسی باید اجاره خانه دهد و نه کسی بیشتر ازدیگری عزیز است..نه کسی زیباست و نه زشت ..هیچ طبقه ی وجود ندارد...نوشته ات چه غنی و چه خامدستانه کسی هست که بخواندش"...

ورود موج سرما و ماندگاری طولانی مدتش هم عجیب و بود و هم غریب ...گمان نمی کنم دولت و تمام مجموعه های مرتبط چنین بحرانی را پیش بینی می کردند و انصافا کسی از ماها (ملت) چنین توقعی از آنان نداشت که ما و پدرانمان حداقل تا قاجار انسانهای لحظه ای بوده ایم و هستیم و تصمیم گیرنده در دمیم و فکر نمی کنیم زمانی به سنی می رسیم و کسانی بعد از ما قرار است دوران بگذرانند و ...زمانی سرما بیداد می کند و زمانی گرما و زمانی ...

دیشب شنیدم فتاح وزیر نیرو گفته بود به خاطر اوج سرما چند روزي مجبور است در ساعات ابتدايي بامداد در برخي از مناطق خاموشي ايجاد كند...دستش درد نکند اما من برای ایشان توصیه ای دارم که اگر این خاموشی در ادارات دولتی وافع شود آن هم تا پایان وقت اداری، هم دعای خیری برای آن جانب به آسمان می رود و هم در تامین برق و گاز، کاهش ترافیک، عدم اتلاف وقت ارباب رجوع و چه و چه توفیقاتی حاصل خواهد شد ....

جناب آقای فتاح به جای فطع گاز کارخانه ها و خسارت 30 تا 50 میلیونی آنان بهتر بود ادارات را می بستید که این بستن هم پول ایجاد می کند و هم وقت تولید می کند و هم هزینه ها را کاهش می داد...و اینکه فراموش نکنیم دومین کشور صادر کننده نفت هستیم و با این همه نیرو، بسیاری از کشورها را تغذیه می کنیم و آنها با برنامه ریزی مناسب و مدیریت مطمئن آن را به کار می گیرند و در مقابل !!! مدیران ارشد ما هنوز گیج می زنند که چه کنند و چه نکنند و هی راهکارهای غیر اصولی ارائه می کنند و بیچاره ما که عمرمان هی می رود و بالاخره نخواهیم فهمید "رفاه" یعنی چه ؟؟؟؟؟!!!!