احسان شریعتی پس از بیست و شش سال به ایران  آمد و با مصاحبه ای با روزنامه هم میهن سکوت خود را در مطبوعات ایرانی شکست .امروز هم که سالگرد پدرش بود برای اولین بار پشت تریبونی رفت که سالها پیش پدرش تمام کتابهای صیقل نخورده اش را خطابه می کرد...

در میان تمام هیجانات دوستداران پدرش خونسرد به نظر می رسید و در همان آغاز از آزادی و دموکراسی سخن گفت و منتقدان شریعتی که او را مخالف با دموکراسی می خواندند را به مناظره ای دعوت کرد که انسان آزاده چگونه می تواند به دموکراسی معتقد نباشد گفت هر انتقاد را  می تواند بپذیرد جز این!!! ...گفت آنچه علی شریعتی می گفت آن بود که مرز دموکراسی و عوامفریبی باریک است و انسان آگاه باید به این تشخیص برسد...دوباره از شیوه برخورد با سنت سخن گفت و گفت که به عنوان کسی که پوینده راه شریعتی است او را از منظر سنت می گوید...همان هایی را که در گفت و گو با هم میهن نیز گفته بود...به سخنان نیچه استناد کرد و گفت: با سه رویکرد می توان به شریعتی نگاه کرد.. یکی که به شریعتی به عنوان شی عتیقه ای نگاه کنند که فقط محافظت می خواهد ..یکی به عنوان بنای یادبودی یاد کرد که دوباره بنیاد شود (که این نظریه همان دگماتیسمی دارد که هم اکنون بسیاری از دوستداران  شریعتی گرفتار آن شده اند)....راه سوم خط بطلان بر روی سنت است که هر کدام از این سه راه بیمارگونه است .. با توجه به کار شريعتي مي‌توانيم بگوييم روش چهارمي هم هست كه در برخورد با تاريخ يا سنت بين حفظ سنت و اين كه مي‌خواهيم بنيانش بگذاريم و ضمنا نقدش كنيم، تعادلي برقرار سازيم. هدف هم طرحي است که براي آينده داريم نه اينکه بخواهيم به گذشته برگرديم.... اين روش چهارمي است نسبت به سه بيماري ياد شده. چون به هرحال جامعه مثل يک انسان زنده بايد حافظه و هويت يا تاريخ و سنت داشته باشد. اگر كسي گذشته و سنتي نداشته باشد، انتظاري براي آينده هم نتواند داشت زيرا آينده ريشه در گذشته دارد و...و...و...معمای وصیت نامه شریعتی از جمله مباحثی بود که دیروز توسط یکی دیگر از سخنرانان کنکاش شد و گله ای از محمد رضا حکیمی که در خصوص وظیفه اش در قبال وصیت نامه استاد خوب عمل نکرد و به بهانه نوشتن کتابی فرصتی برای نشر و جمع بندی کتاب های شریعتی نگذاشت....    

                                                             ولادمير ماياکوفسکي

                                                                    امروز بي کارم
                                                                      نه کار عشق دارم
                                                           نه کار سياست
                                                                      آزاد آزادم

ایجاد بستری این چنینی (آمارها)در جامعه انتظارت انسان را نسبت به ورود زنان آن هم به طور گسترده زیاد می کند که البته همین سیزده یا چهارده روز پیش بود که رئیس جمهور جدید این کشور کابینه ای انتخاب کرد که 7 عضو آن را زنان تشکیل داده بودند زنانی که یک زن اصالتا مراکشی هم در بین آنها بود ...زنانی که به جناح های مختلف وابسته بودند و این کمی برای فرانسویانی که خود را مظهر آزادی و برابری می دانند یعنی رسیدن به همان فرهنگ برتر ...گر چه سارکوزی از راستگرایانی است که بنا بر افکار حزبش باید کمی به این مسئله (ورود زنان به عالم سیاست) حساسیت نشان می داد ولی انتخاب زنان در عرصه های مهم جامعه نشان از فهم جدید در دنیای کشورهای پیشرفته همچون فرانسه است .. آن جه در ذهنم متبادر می شود این است که کشورهای رو به رشد متعالی به دور از راه حل های سنتی و برای بقای بیشتر در عالم سیاست و دنیای فردا تغییرات گسترده مبنی بر واقعیات را می پذیرند و همین است که آنها را همیشه در صدر جداول آماری نشان می دهد......

"بدان هنگام که به ژرفنا می نگری، ژرفنا نیز در تو خیره می شود" جمله ای از نیچه که در شروع  کتاب میزری آمده است... 

بالاخره فیلم میزری را در سينما چهار دیدم البته فقط شروع و پایان آن را .....کتابش مرا بیشتر مجذوب کرده بود تا فیلمش؛ شخصیت های زنده و قابل لمسی که صحنه های کتاب برایم ترسیم کرده بودند به مراتب بیشتر از جيمز كان و  كتي بتس مرا با خود همراه  كردند ..  شاید به کمتر  کسی توصیه کنم كتاب ميزري را بخواند چرا كه این کتاب انسان را در درد فرو می برد و انگار هیچ نقطه ای برای بهبود و نجات وجود ندارد؛..کتابی که چند وقت پیش برای سرگرمی خریده بودم  تا از چشمهای خیره و ساکت مردم در مترو در امان باشم  تبدیل به سوهانی برای فرسایش روحم شده بود... چند بار او را به گوشه ای انداختم تا آنقدر شاهد عذاب و شکنجه پائول شلدون، نویسنده کتاب میزری،  به دست طرفدار پرو پاقرصش،آنی ویلکز، نباشم...ولی گام نهادن در بسیاری  از داستانها  راحت و  خلاص شدن از آن کاری است مشکل .....دنیای این کتاب سرشار از عذاب، شكنجه، ترس، وحشت ، بی اعتنایی،خشونت ، نفرت ، دیوانگی و جبر...است  با این حال عنصر "جبر" به زنده ماندن کسی  کمک می کند، زنده ماندن به شرط نوشتن...در آغاز کتاب پائول شلدومن نویسنده معروف و پر طرفدار که سلسله کتاب های میزری را نوشته است در جاده ای لغزنده به سمت جنوب می رود و بارش برف او را از مسیر منحرف و سبب تصادف و شکستگی پاهایش می شود ..آنی ویلکز که یک طرفدار پرو پا قرصش است او را یافته و به خانه می برد..آنی زن دیوانه ای است که عاشق کتاب میزری است و از پائول می خواهد که میزری که در پایان کتاب مرده است را دوباره زنده کند ...شانس زنده ماندن پائول نوشتن کتاب "بازگشت میزری" است ..."نوشتن سبب نكبت نيست بلكه زاده فلاكت است"  جمله اي كه در فصل دوم كتاب به نقل از يك مقاله نويس انگليسي آمده است ..پائول از ابتدا تا پایان کتاب در انتظاری کشنده به سر می برد انتظاری که تنها ناجی آن میزری بود..آنی پافشاری برای سریع و خوب نوشتن دارد و پائول هر روز رویای کشتن او را در سر دارد..تنها دلخوشي اش قرص هاي ناوريل است كه همچون رحمت الهي او را از اين شكنجه گاه دور مي كند. ...صحنه های شکنجه و قطع کردن پاهای پائول ،به دلیل سستی در نوشتن و کنجکاوی در زندگی خصوصی آنی، آنچنان تهوع آور است که همدردی آزار دهنده ای را به خواننده می دهد ...در آخر پائول که هیج راه نجاتی نمی یابد و مي داند به زودي مي ميمرد  برای آزار آنی کتاب "بازگشت میزری" را در آتش می سوزاند و در عین ناباوری در برخوردی با آنی باعث مرگش می شود...آني هميشه كابوس پائول باقي مي ماند..زن ديوانه اي كه تمام كتابهايش را مي ستود و  دریچه خلاقیت را باري ديگربرایش گشوده بود ....