امروزتنها بودم .. فرصتی شد که کتاب "جزیره سرگردانی" دانشور را دست بگیرم و تمام روز را با او سر کنم  ...به پایان کتاب که می رسم به سرگردانی می رسم همان فصلی که قرار است خواننده از سرگردانی خارج شود همان فصلی که سرنوشت ها عوض می شود...همان فصلی که دانشور پایانی خوب می خواندش و من آن را غم انگیز می دانم ....همه چیز در یک "لحظه" اتفاق می افتاد....ناامید از آرامانهایت که در" لحظه" به آن آرمان شکست خورده می گویی نگاه به دوستان و اطرافیان که در"لحظه" می فهمی تنهای تنها بودی و آن ها مفهومی برایت نداشته اند ...نگاه به چهره ات که ناگهان برایت غریبه می شود ...و آن گاه چیزی در  "لحظه ای " اتفاق می افتاد که تا حال با آن مبارزه کرده بودی و چه آسان می پذیری...و بعدها انگشت به دهان که به راستی چه درست بود؛ این یا آن ..و من همیشه از این لحظه ترسیده ام و ای کاش نیاید...

دانشور می گوید پایان داستانش غم انگیز نیست ولی من می گویم که هست... شخصیت اصلی داستانش دچار سرگشتگی است؛ تجویز نویسنده برایش عرفان است او  کم کم از خواسته، تفکر  و عشقش دست می کشد و مفتون مذهب و عشق"سلیم"  می شود ..."مراد"، آرزوی هزاران لحظه هستی می رود تا هستی  به اسیری ذهن و عقل کسی دیگر در بیاید ... تا به قولی  کسی را تغییر دهد یا کسی او را ...جزیره  سرگردانی از دید من این است؛ انسانهای که نمی دانند چه کنند و لی می دانند که قرار است در این دنیای بزرگ کار بزرگی انجام دهند و بعد کم کم که به تنهایی و ناامیدی می رسند همه آرزوهایشان به یک باره کهنه و پوشالی می شود  و می روند سراغ آرزوی کسی دیگر، شاید هم آرزوی کس دیگری شوند...و آن وقت مثل تمام آدم های دنیا و به تعبیر شاملو دوره می کنند روز را و شب را و هنوز را ... شاید سرنوشت همه آدم ها این است ...گر چه امروز که کتاب را می خواندم تمام لحظه هایم خوب بود ولی مانده ام   هستی قهرمان دختری26ساله داستان چه می خواست؛ که بود؛ که شد... دختری که پدرش به گفته مادر بزرگ در راه مصدق شهید شده است ومادرش هم با مردی از گروه بورژوازی ازدواج کرده است..دیدگاهی پر از تضاد دارد از یک طرف عاشق فکر و مرام پسری انقلابی به نام مراد است  که ازمردمان فقیرواوضاع نابه سامان اکثریت مردم سخن میگوید و از طرفی در نهاد وابسته به مادرش است و در آخر تغییراتی در خود به وجود آورده به پسری به نام سلیم علاقمند می شود که حرفهایش شبیه به مراد است اما در آن مذهب و عرفان ریشه دارد....

اولین استادی که سر کلاس درس دانشگاهم آمد و همیشه می خواست به ما حالی کند که رفتاری همچون دانش آموزان نداشته باشیم ..."خوش تیپ ترین استاد" لقبی بود که سالها  در دانشکده اقتصاد علامه طباطبایی از آن خود کرده بود.. .به بچه ها آزادی مطلق برای حضور در کلاس ها را داده بود و من با شرم باید بگویم از این پیشنهادش استفاده ها کردم ...چند سال پس از فارغ التحصیلی او را در محل کار فعلی ام دیدم علاقمند به حوزه گردشگر ی و به عنوان مشاور آمار آمده بود؛البته در این جا دوام نیاورد ...زمانی که مرا دید یادآوری کرد که هیچ وقت سرکلاسش حضور نداشتم و هر چه نمره داده بود بیش از آن بود که مستحقش باشم .. هنوز مرگش را نمی توانم باور کنم باصلابت و قوی بود ..باور نمی کنم انگار که هنوز قرار نبود  بمیرد ..کتاب معروفش، "چگونه با آمار دروغ می گویند"،  مورد علاقه همه بچه ها بود کتابی که ما را از دنیای اعداد و ارقام جدا می کرد و با طنزی اجتماعی، سیاسی ، دروغ های عددی مسوولین و مدیران را به رخ می کشید که هر عدد ابزاری برای بقای سیاسی بسیار کسان است..

دیشب انگار نمی خواستیم رویای خانه ای به این بزرگی تمام شود می دانستیم اگر بخوابیم چشم هایمان را بر این رویای زنده  بسته ایم و اوقاتمان را بی جهت باخته ایم ..تا نزدیک سپیده صبح بیدار بودیم و در باغ عمارت عامریها قدم می زدیم وگپ می زدیم ..برای یک شب مالک خانه ای از تاریخ شده بودیم و انگار ارواح درگذشتگانش هر لحظه به ما نزدیک ونزدیک تر می شدند ..آدمیانی که شاید در غفلت شب و روز معماران و نقاشان بزرگی را گرد هم آورده بودند تا بنایی دیگر بر املاک خود بیفزایند و خوش ترین  آب و هوای این شهر گرم و کویری را از آن خود کنند ...در نیمه های شب از اتاق های تو در تو این عمارت بارها و بارها گذشتیم ...از ایوان به  بارگاه ...از آشپزخانه به انبار از انبار به سرداب از سرداب به دالان های زیرزمینی ...هر جا که می رفتی به جای دیگر راه داشت .. ....