دوراس روزنامه نگار، نویسنده و یکی از اعضای گروههای مقاومت پاریس است...منتظر روبر"ل"است و تمامی دوستانش و اطرافیانش از این انتظار کشنده که او در آن به سر می برد خسته اند...هر روز به ایستگاه قطار می رود و روبر"ل"را در میان اسرای سیاسی نمی بیند..سکوت، دلسردی، تنهایی، انتظار، بیماری، بی خوابی و نا امیدی با اوست..همواره فکر می کند "روبر در گودالی با دستهای گشوده و زانوهای جمع شده مرده است ..قبل از مرگ در فکر او بوده است و درد همین است ..خفقان، از نفس افتاده ..درد جا و مکان می خواهد"..منتظر سقوط برلین است و از بخشش گروهی از آلمان ها توسط قدرت گرفتگان جدید خشمگین ..می گوید"کسانی هستند که حق بخشیدن و عفو کردن را به خود می دهند بدون این که بدانند انتظار و درد و کینه چیست بدون این که بداندد بر سر ما چه گذشته است؛ این ها تا حال کجا بودند..؟"....روزهای آخر جنگ جهانی دوم و شکست آلمان است...مردم سرگرم انتخابات محلی هستند که دوگل بر آن اصرار دارد ....دوگل مردم را ضعیف و مومن می خواهد از اسرای سیاسی اردوگاهها نمی گوید افتخارش در گرو درد مردم است از تضعیف نقشش می ترسد..باید مردم را کسل و مایوس کرد تا دست به هیج کاری نزنندو دوراس می گوید "من و گروهم به زودی پس از مرگ آلمان او را طرد خواهیم کرد".روزولت مرده است و دوگل عزای عمومی صادر کرده است برای مرگ اسرا اما عزای ملی گرفته نمی شود می گوید باید با آمریکا مدارا کرد ..دوراس هیچ وقت او را نمی بخشد...روزهای آخر آوریل است آلمان در آتش می سوزد که خبر می آورند روبر ل زنده است ..هیتلر مرده است ..روبر فقط زنده است بیمار، ضعیف و نیمه جان..اصلا نمی شود او را شناخت ..فقط از عذاب آلمانی حرف می زند .روزها می گذرد و روبر به انسان قبل تبدیل می شود ..زمانی که پسر و برادر دوراس مرده بودند او این همه درد نکشیده بود ....جان روبر "ل"که به قالب آمد دوراس به او می گوید می خواهد از او جدا شود حاضربه ادامه با او نیست روبر نمی پرسد چرا ؟ ....فقط مهم این است که او در اردوگاه اسرا نمرده است ..دوراس سالها بعد به محض شنیدن نامش همواره می گرید روبر هم لطفی خاص برایش داشته است و هم حاصل تمام ناامیدی او ...